Gevaarlijke flirt

Uit­ge­ver: Mou­ria
Engel­se titel: Rules of Attraction

Ver­volg op: Perfect Chemistry

Gevaarlijke flirt

Simone Elkeles

Car­los Fuen­tes wil alles uit het leven halen wat erin zit. In Mexi­co, waar hij twee jaar heeft gewoond, was hij lid van een street gang. Zijn moe­der heeft hem terug­ge­haald naar Ame­ri­ka, waar ook zijn broer Alex stu­deert. Car­los moet er naar school — en erger nog: deel­ne­men aan een pro­gram­ma voor pro­bleem­jon­ge­ren. En dan komt hij ook nog te wonen bij het gezin van een docent die van hem ver­wacht dat hij zich houdt aan de huis­re­gels. Dan wordt hij ver­liefd op Kia­ra, de nog­al bra­ve doch­ter des hui­zes. Een meis­je dat heel anders is dan alle mei­den die hij tot nu toe heeft gekend. Ondanks de gro­te ver­schil­len tus­sen Car­los en Kia­ra is de aan­trek­kings­kracht tus­sen hen niet te mis­sen. Maar is Car­los bereid haar vei­lig­heid in gevaar te bren­gen in ruil voor het soort leven waar­van hij nooit heeft dur­ven dromen?

Uit­ge­ver: Mou­ria
Engel­se titel: Rules of Attraction

Ver­volg op: Perfect Chemistry

fragment

13 — Carlos

(…) We rij­den een ste­nen oprit op naar een huis van twee ver­die­pin­gen dat tegen de berg aan is gebouwd. Ik ga recht­op zit­ten en kijk om me heen. Ik heb nog nooit ergens gewoond waar je niet mak­ke­lijk een steen tegen de ramen van de buren kon gooien. (…) 

Zodra we par­ke­ren komt West­ford het huis uit lopen. Hij is een lan­ge man met grijs haar en veel rim­pels rond zijn ogen, als­of hij zo veel heeft gela­chen in de loop der jaren dat zijn huid het niet lan­ger aankan. 

Voor ik zelfs maar kan uit­stap­pen, drom­men er nog drie men­sen naar bui­ten. Het lijkt ver­dom­me wel een optocht van blan­ke men­sen, de een nog wit­ter dan de ander. (…) 

Kia­ra heeft haar licht­brui­ne haar in een staart gebon­den en draagt een kor­te spij­ker­broek en een slob­be­rig, kots­groen T‑shirt. Het is wel dui­de­lijk dat ze zich niet heeft omge­kleed om mij te ver­wel­ko­men. Er zit­ten zelfs vegen brui­ne mod­der of smeer op haar wan­gen en handen. (…) 

‘Dit is mijn vrouw, Col­leen,’ zegt West­ford, geba­rend naar de mage­re vrouw naast hem. ‘En mijn zoon, Bran­don. Mijn doch­ter Kia­ra ken je natuur­lijk al.’ (…) 

‘Car­los, volg mij maar,’ zegt West­ford. ‘Ik zal je het huis even laten zien. Kia­ra, laat jij Alex en Brit­ta­ny anders je auto eens zien?’ 

Ter­wijl ik ach­ter pro­fes­sor Dick aan­loop, gaat de rest met Kia­ra mee. 

‘Dit is ons huis,’ zegt West­ford. Bin­nen is het al net zo gigan­tisch als bui­ten, zoals ik al had ver­wacht. Het is niet zo groot als Madisons huis, maar nog steeds gro­ter dan elk huis waar ik ooit in heb gewoond. De hal hangt vol gro­te schil­de­rij­en en ze heb­ben een gave flatscreen-tele­vi­sie aan de muur boven de open haard han­gen. ‘Doe maar of je thuis bent.’ 

Tuur­lijk. Ik voel me hier net zo min thuis als in het Wit­te Huis. 

‘Hier is de keu­ken,’ zegt hij en hij leidt me een gigan­ti­sche ruim­te bin­nen met een abnor­maal gro­te roest­vrij­sta­len koel­kast en bij­pas­sen­de appa­ra­tuur. De keu­ken­bla­den zijn zwart met klei­ne steen­tjes erin die wel dia­man­tjes lij­ken. ‘Als je ergens trek in hebt, pak het voor­al. Je hoeft er niet om te vragen.’ 

Dan volg ik hem een bekle­de trap op. ‘Alles dui­de­lijk tot nu toe?’ vraagt hij. 

‘Heb je een plat­te­grond voor me?’ 

Hij grin­nikt. ‘Met een paar dagen vind je hier je weg wel.’ 

Wed­den van niet? (…) 

‘Nou, dan lijkt dit me wel een goed moment om de huis­re­gels door te nemen.’ Mijn tij­de­lij­ke voogd gaat op de bureau­stoel zitten. 

‘Regels?’ Ik vrees met­een het ergste. 

‘Geen zor­gen, het zijn er maar een paar. Maar ik ver­wacht wel dat ze wor­den nage­leefd. Ten eer­ste: geen drugs of alco­hol. Zoals je al weet, is het in deze stad niet moei­lijk om aan mari­hu­a­na te komen, maar je moet clean blij­ven op last van de rech­ter. Ten twee­de: geen gevloek. Ik heb een zes­ja­ri­ge in huis die heel snel din­gen over­neemt, en ik wil hem niet bloot­stel­len aan scheld­woor­den. Ten der­de: door­de­weeks ben je om twaalf uur thuis, in het week­end om twee uur. Ten vier­de: we ver­wach­ten dat je je eigen rom­mel opruimt en helpt in het huis­hou­den als we dat vra­gen, net als onze eigen kin­de­ren. Ten vijf­de: geen tv voor je huis­werk af is. Ten zes­de: als je een meis­je mee naar je kamer neemt, dan hou je de deur open… je weet wel waar­om.’ Hij wrijft over zijn kin en lijkt zich af te vra­gen of hij hier nog meer regels aan toe kan voe­gen. ‘Dat was het wel, geloof ik. Nog vragen?’ 

‘Ja, een­tje.’ Ik stop mijn han­den in mijn zak­ken en vraag me af hoe lang het zal duren voor pro­fes­sor Dick zich rea­li­seert dat ik niet tegen regels kan. Wat voor regels dan ook. ‘Wat gebeurt er als ik een van die klo­te­re­gels van je overtreed?’

Shopping Basket