Herfst in Central Park

Uit­ge­ver: Ambo|Anthos
Engel­se titel: The Ram­blers

Recen­sie: Hebban

Herfst in Central Park

Aidan Donnelley Rowley

Drie vrien­den bevin­den zich op een kruis­punt in hun levens, rond Thanks­gi­ving, de leuk­ste peri­o­de van het jaar, die je door­brengt met je fami­lie. Clio, Smith en Tate nemen alle drie in die week een beslis­sing die de rest van hun leven zal beïn­vloe­den op het gebied van de lief­de. In haar­scher­pe en humo­ris­ti­sche scè­nes toont Aidan ons wat er ach­ter de faça­des schuil­gaat, en dat je soms moet terug­ke­ren naar je roots om door te kun­nen gaan. Herfst in Cen­tral Park is spran­ke­lend geschre­ven en een heer­lijk boek om mee op de bank te krui­pen. Dom­pel je onder in New York!

Uit­ge­ver: Ambo|Anthos
Engel­se titel: The Ram­blers

Recen­sie: Hebban

fragment

0.03 uur

Clio zit in haar een­tje aan de bar van het hotel. 

Ze strijkt met haar vin­ger langs de rand van haar lege cham­pag­ne­glas en neemt de over­blijf­se­len van het feest in zich op. De lob­by en de bar zijn bezaaid met wijn­gla­zen en gekreuk­te cock­tail­ser­vetjes, spo­ren van uit­bun­dig­heid en ple­zier. Hou­ten prik­kers met rest­jes kip­sa­té lig­gen her en der ver­spreid. Een kar­mijn­ro­de sjaal hangt ver­ge­ten over een plu­chen stoel. Sta­pels bor­den staan te wach­ten om opge­ruimd te worden. 

Henry’s mede­wer­kers stor­ten zich met beheerste effi­ci­ën­tie op de puin­hoop om orde te schep­pen in de cha­os. Bin­nen de kort­ste keren zal alles weer brand­schoon zijn en zal de Here Inn schit­te­ren voor haar eer­ste gas­ten, die al over een paar uur zul­len inchec­ken in de nieu­we kamers. Dit is de vijf­de keer dat Hen­ry dit mee­maakt, en hij beweert dat dit het leuk­ste gedeel­te is: wan­neer er ech­te gas­ten komen met hun let­ter­lij­ke en figuur­lij­ke bagage. 

In de afge­schuin­de spie­gel boven de bar vangt Clio een nau­we­lijks her­ken­ba­re glimp van zich­zelf op. Het stei­le haar, de zwaar aan­ge­zet­te en inmid­dels uit­ge­lo­pen oog­ma­ke-up, de glin­ste­rend zil­ve­ren jurk. Zit­tend op de leren bar­kruk slaat ze haar benen over elkaar en weer terug, trapt haar pijn­lijk krap­pe geleen­de hak­ken uit en mas­seert weer wat gevoel in haar tenen. 

Eén sublie­me secon­de lang schiet er onge­vraagd een zin door haar hoofd, een onmo­ge­lij­ke gedachte. 

Ik ben gelukkig.

Kan dat waar zijn? Is het niet te vroeg? Na nog geen jaar? 

Ze voelt een glim­lach op haar gezicht ver­schij­nen. Niet zo’n gemaak­te, gewoon-bluf­fen-tot-je-er-zelf-in-gelooft-glim­lach die ze zich in de loop der jaren heeft aan­ge­me­ten als over­le­vings­me­cha­nis­me en die ze van­avond veel­vul­dig heeft inge­zet in haar pogin­gen erbij te horen, maar een ech­te, oprech­te glimlach. (…) 

Clio voelt een kou­de lucht­stroom langs­trek­ken. Ze keert zich naar de voor­deur en ziet Hen­ry in zijn een­tje naar bin­nen stom­me­len. Hij was daar­straks naar bui­ten geglipt om een sigaar te roken met zijn laat­ste gas­ten, twee chic gekle­de redac­teurs van The New Yor­ker en de eti­quet­te­co­lum­nist van Town & Coun­try. Hij heeft rode wan­gen en zijn gleuf­hoed dreigt van zijn hoofd te val­len. Hij ziet haar en loopt met een stra­len­de glim­lach schuch­ter naar haar toe. Ze trekt haar hak­ken weer aan en laat zich van de bar­kruk glij­den ter­wijl hij op haar af komt. 

‘Warm me eens op, mil­a­dy. Het lijkt wel win­ter daar bui­ten,’ zegt hij zan­ge­rig ter­wijl hij zijn strik­je los­knoopt. De drank heeft een ver­ster­kend effect op zijn accent, dat na twee decen­nia in Ame­ri­ka bij­na hele­maal is ver­dwe­nen. Zijn ogen zijn onge­woon fel­blauw. Hij tilt Clio op de bar en komt tus­sen haar benen staan. Het mar­mer, wit met grij­ze aders, voelt koud aan onder haar blo­te dijbenen. 

‘De rava­ge heeft wel iets poë­tisch, vind je niet?’ zegt hij ter­wijl hij om zich heen kijkt naar de over­blijf­se­len van het feest. 

‘Inder­daad.’

‘Wat heb ik je gemist, Vogel­meis­je van me,’ zegt hij en hij strijkt haar haar ach­ter haar oren en kust bei­de oor­lel­len. ‘Ik ben zo blij dat je terug bent. Dat je hier bent.’ 

‘Ik heb jou ook gemist,’ zegt ze ter­wijl ze even door zijn haar woelt. Het is grij­zer dan een half jaar geleden.

Shopping Basket