Het Rosie Effect

Uit­ge­ver: Luitingh-Sijthoff
Engel­se titel: The Rosie Effect

Het Rosie Effect

Graeme Simsion

Don Till­man en Rosie Jar­man zijn getrouwd en wonen in New York. Juist als Don wil ver­tel­len dat Gene, zijn schuins­marcherende bes­te vriend uit Austra­lië komt, heeft Rosie nieuws: ze is zwan­ger. Op zijn geheel eigen wij­ze ver­werft de autis­ti­sche Don in no time alle ken­nis over vader wor­den. Maar zijn oude zwak­he­den komen weer boven en bren­gen hem in de pro­ble­men. Ter­wijl hij opgaat in het per­fec­ti­o­ne­ren van alle prak­ti­sche details, ver­liest hij zijn emo­ties totaal uit het oog. Hij dreigt Rosie kwijt te raken op het moment dat ze hem het hard­ste nodig heeft.

Uit­ge­ver: Luitingh-Sijthoff
Engel­se titel: The Rosie Effect

Recen­sies: 8weekly, Hebban, Chicklit, Boekenbijlage, Miranda Leest, Leeskost
Arti­kel: NRC
Best­sel­ler 60: 46 weken (hoog­ste note­ring: 21)
Ove­ri­ge media: trailer
Ande­re delen:

fragment

1

Sinaas­ap­pel­sap stond niet gepland voor de vrij­dag. Hoe­wel Rosie en ik het Gestan­daar­di­seer­de Maal­tijd­sys­teem had­den afge­schaft – wat de ‘spon­ta­ni­teit’ bevor­der­de maar nade­lig was voor de tijds­duur van het bood­schap­pen doen, de voed­sel­voor­raad en de mate van ver­spil­ling – had­den we afge­spro­ken dat we elke week drie alco­hol­vrije dagen zou­den inlas­sen. Zon­der offi­ci­ë­le plan­ning bleek deze doel­stel­ling las­tig te beha­len, zoals ik al had voor­speld. Uit­ein­de­lijk zag Rosie ook de logi­ca in van mijn oplossing. 

Vrij­dag en zater­dag waren voor de hand lig­gen­de dagen voor het con­su­me­ren van alco­hol. We hoef­den bei­den niet naar de uni­ver­si­teit in het week­end. We kon­den uit­sla­pen en daar­na wel­licht seks hebben. 

Seks mocht abso­luut niet inge­pland wor­den, in ieder geval niet in expli­ciet over­leg, maar ik was inmid­dels bekend met de reeks gebeur­te­nis­sen die er meest­al aan voor­af­ging: het eten van een bos­bes­sen­muf­fin van de Blue Sky Bakery, het drin­ken van een drie­dub­be­le espres­so van Otha’s Cof­fee, het uit­trek­ken van mijn over­hemd, en mijn imi­ta­tie van Gre­go­ry Peck als het per­so­na­ge Atti­cus Finch in To Kill a Moc­king­bird. Ik had geleerd niet alle vier de onder­de­len bij elke gele­gen­heid in dezelf­de volg­or­de uit te voe­ren, aan­ge­zien mijn inten­ties dan wel erg dui­de­lijk zou­den zijn. Om een ele­ment van onvoor­spel­baar­heid toe te voe­gen, besloot ik twee keer een munt op te gooi­en om te bepa­len welk onder­deel van de rou­ti­ne ik zou weglaten. 

Ik had een fles Elk Cove-pinot gris in de koel­kast gezet voor bij de met de hand opge­do­ken coquil­les die ik die och­tend op Chel­sea Mar­ket had gekocht, maar toen ik onze was had opge­haald uit de was­ruim­te bene­den, ston­den er ineens twee gla­zen sinaas­ap­pel­sap op tafel. Het sinaas­ap­pel­sap was niet com­pa­ti­bel met de wijn. Als we dit eerst zou­den drin­ken, zou het onze smaak­pa­pil­len onge­voe­lig maken voor de rela­tief hoge con­cen­tra­tie natuur­lij­ke sui­kers die een pinot gris bevat­te, lei­dend tot een zure smaak. Wach­ten tot na het con­su­me­ren van de wijn zou ook onac­cep­ta­bel zijn. Sinaas­ap­pel­sap bederft snel. Van­daar dat ont­bijt­ge­le­gen­he­den altijd bena­druk­ken dat hun sap ‘vers geperst’ is. 

Rosie bevond zich in de slaap­ka­mer, dus het was niet moge­lijk dit direct met haar te bespre­ken. In ons appar­te­ment beston­den er negen moge­lij­ke com­bi­na­ties van ruim­tes waar Rosie en ik ons kon­den bevin­den, waar­on­der zes com­bi­na­ties waar­bij we ons ieder in ver­schil­len­de ver­trek­ken bevon­den. In ons ide­a­le appar­te­ment, zoals we geza­men­lijk had­den vast­ge­steld voor­af­gaand aan onze komst naar New York, zou­den er zes­en­der­tig moge­lij­ke com­bi­na­ties zijn geweest, aan­ge­zien dit appar­te­ment zou bestaan uit een slaap­ka­mer, twee werk­ka­mers, twee bad­ka­mers en een woon­ka­mer met open keu­ken. Dit ide­a­le appar­te­ment zou gesi­tu­eerd zijn in Man­hat­tan, vlak bij de 1- of a‑lijn voor ver­voer naar de medi­sche facul­teit van Colum­bia Uni­ver­si­ty, met uit­zicht op het water en een bal­kon of een dak­ter­ras met ruim­te om te barbecueën. 

Aan­ge­zien ons inko­men bestond uit één aca­de­mi­cus­sa­la­ris aan­ge­vuld met de inkom­sten uit twee bij­baan­tjes als cock­tail­be­rei­ders maar minus Rosies col­le­ge­geld, moesten we enke­le con­ces­sies doen en vol­deed ons appar­te­ment aan geen van de voor­af gestel­de eisen. We had­den de loca­tie Wil­li­ams­burg zwaar laten mee­we­gen omdat onze vrien­den Isaac en Judy Esler daar woon­den en deze buurt had­den aan­ge­ra­den. Er was geen logi­sche reden om aan te nemen dat een (toen) veer­tig­ja­ri­ge pro­fes­sor in gene­ti­ca en een der­tig­ja­ri­ge genees­kun­de­stu­dent zich thuis zou­den voe­len in dezelf­de buurt als een vieren­vijf­tig­ja­ri­ge psy­chi­a­ter en een twee­ën­vijf­tig­ja­ri­ge pot­ten­bak­ster die hun woning had­den gekocht voor­dat de prij­zen waren geste­gen. De huur was hoog en het appar­te­ment had een aan­tal gebre­ken die de beheer­der niet bereid was te repa­re­ren. Momen­teel kon de air­con­di­ti­o­ning niet op tegen de bui­ten­tem­pe­ra­tuur van vier­en­der­tig gra­den Cel­si­us, wat bin­nen de ver­wach­te waar­den viel voor eind juni in Brooklyn. 

Het lage­re aan­tal kamers en het feit dat ik nu was getrouwd, bete­ken­de dat ik moest samen­le­ven met een ander per­soon in een beperk­te­re ruim­te dan ooit tevo­ren. Rosies fysie­ke nabij­heid was een zeer posi­tie­ve uit­komst van het Echt­ge­no­te Pro­ject, maar tien maan­den en tien dagen na onze brui­loft moest ik nog steeds wen­nen aan het feit dat ik nu deel uit­maak­te van een echt­paar. Soms ver­bleef ik lan­ger in de bad­ka­mer dan strikt nood­za­ke­lijk was. 

Ik veri­fi­eer­de de datum op mijn tele­foon: het was echt vrij­dag 21 juni. Dit was beter dan de moge­lijk­heid dat mijn denk­ver­mo­gen was aan­ge­tast, waar­door ik niet meer wist wel­ke dag het was. Maar het beves­tig­de een over­tre­ding van het alcoholprotocol.

Shopping Basket