Het Rosie Resultaat

Uit­ge­ver: Luitingh-Sijthoff
Engel­se titel: 
The Rosie Result

Het Rosie Resultaat

Graeme Simsion

Hud­son, de zoon van Don Till­man en Rosie Jar­man, is elf als het gezin terug­ver­huist naar Mel­bour­ne. Don wil zijn zoon daar zo goed moge­lijk voor­be­rei­den op de mid­del­ba­re school. Hij­zelf was vroe­ger een bui­ten­been­tje en Hud­son is ook een beet­je ‘anders’. Don besluit het Hud­son Pro­ject te star­ten. Met hulp van de bes­te experts zal hij Hud­son onge­merkt voor­be­rei­den op de veel­ei­sen­de jun­gle van de mid­del­ba­re school. Maar Hud­son is niet alleen Dons zoon maar ook die van Rosie, en hij laat zich tot Dons ver­ras­sing niet zomaar in een pro­ject vangen.

Uit­ge­ver: Luitingh-Sijthoff
Engel­se titel: 
The Rosie Result

Recen­sies: De Volkskrant, Lees Magazine, Hebban, Chicklit
Arti­kel: Boekenkrant
Best­sel­ler 60: 12 weken (hoog­ste posi­tie: 8)
Ove­ri­ge media: trailer
Ande­re delen:

fragment

1

De pro­ble­men begon­nen toen ik oes­ters stond te ope­nen op één been. Als ik geen weten­schap­per was geweest en me niet bewust was van de men­se­lij­ke nei­ging om over­al patro­nen in te zien, zou ik wel­licht con­clu­de­ren dat een god­heid me had gestraft voor de zon­de van hoogmoed. 

Eer­der die mid­dag was ik een zelf­e­va­lu­a­tie­for­mu­lier aan het invul­len met daar­op de vraag: ‘Wat ziet u als uw sterk­ste punten?’ 

Het was een vage for­mu­le­ring waar­bij noch de con­text, noch de mate van pre­ci­se­ring werd omschre­ven. ‘Exper­ti­se in gene­ti­ca’ was het meest logi­sche ant­woord, maar dat werd al geïm­pli­ceerd door mijn func­tie­ti­tel van pro­fes­sor in gene­ti­ca. Mijn ken­nis over myxoid lipo­sar­co­men zou bin­nen­kort niet meer rele­vant zijn, aan­ge­zien mijn onder­zoeks­pro­ject op dat gebied bij­na was afge­rond. Als ik ‘objec­ti­vi­teit en intel­li­gen­tie’ invul­de, wek­te ik wel­licht de indruk dat som­mi­ge aca­de­mi­ci naar mijn mening niet over deze kwa­li­tei­ten beschik­ten, en hoe­wel ik dat inder­daad dacht, zou dat waar­schijn­lijk nog­al tact­loos over­ko­men. Dat moest ik zien te vermijden. 

Ik pro­beer­de nog steeds een goed ant­woord te beden­ken toen Rosie thuiskwam. 

‘Wat doe jij nou in je pyja­ma?’ vroeg ze. 

‘Avond­eten klaar­ma­ken. Gecom­bi­neerd met pro­bleem­op­los­sing. En squat­ten op één been.’ 

‘Ik bedoel­de: waar­om heb je je pyja­ma aan?’ 

‘Er was een klein kookon­geval met een explo­de­ren­de kas­tan­je. Ik wil­de het pro­ces ver­snel­len door de tem­pe­ra­tuur te ver­ho­gen. Van­daar de olie op ver­schei­de­ne opper­vlak­ken.’ Ik wees naar de spet­ters op het pla­fond. ‘Mijn kle­ding werd ook geraakt. Ik heb ver­der tijd­ver­lies voor­ko­men door met­een mijn pyja­ma aan te trek­ken in plaats van me een keer extra te verkleden.’ 

‘Je bent toch niet ver­ge­ten dat Dave en Sonia komen eten?’ 

‘Natuur­lijk niet. Het is de twee­de woens­dag van de maand. De dag waar­op ik mijn tan­den­bor­stel vervang.’ 

Rosie imi­teer­de mijn stem – een teken dat ze in een goed humeur was. ‘Gas­ten. Pyja­ma. Onge­schik­te combinatie.’ 

‘Dave en Sonia heb­ben me al vaker in pyja­ma gezien. Op het uitje naar Cape Canaveral…’ 

‘Begin daar maar niet over.’ 

‘Als er tijd is om me te ver­kle­den, kan ik die beter aan het zelf­e­va­lu­a­tie­for­mu­lier beste­den.’ Ik leg­de het pro­bleem uit. 

‘Schrijf gewoon het­zelf­de op als vorig jaar.’ 

‘Vorig jaar heb ik het niet inge­vuld. Het jaar daar­voor ook niet. En ook niet…’ 

‘Je werkt nu twaalf jaar op Colum­bia, maar je hebt nog nooit een zelf­e­va­lu­a­tie hoe­ven doen?’ 

‘Ik heb het for­mu­lier nooit inge­vuld. Er komt altijd wel een belang­rij­ke­re taak tus­sen. Helaas drong David Boren­stein er dit keer op aan. Hij dreig­de met een onge­spe­ci­fi­ceer­de straf­maat­re­gel als het niet mor­gen op zijn bureau ligt.’ 

‘En je loopt vast op de vraag over ster­ke punten?’ 

‘Cor­rect.’

‘Schrijf gewoon: “pro­ble­men oplos­sen.” Dat is een pri­ma ant­woord, waar je later geen gezeik mee krijgt. Ik bedoel, als je geen genees­mid­del voor kan­ker vindt, kun­nen ze toch moei­lijk zeg­gen: “Maar je zei dat je goed pro­ble­men kon oplossen.”’ 

‘Heb jij dezelf­de vraag gekregen?’ 

‘Maar zo’n twin­tig keer in de afge­lo­pen maand.’ 

Rosies hui­di­ge medi­sche onder­zoeks­pro­ject liep even­eens ten ein­de en ze wil­de graag een hoge­re func­tie. Dat bleek las­tig, aan­ge­zien bij de mees­te func­ties ook kli­ni­sche werk­zaam­he­den moesten wor­den ver­richt. Haar argu­ment daar­te­gen was: ‘Ik ben een waar­de­lo­ze arts, maar een goe­de onder­zoe­ker. Waar­om zou ik tijd ver­spil­len aan din­gen waar ik niet goed in ben?’ Ik had dezelf­de logi­ca op de zelf­e­va­lu­a­tie toegepast. 

‘Ik neem aan dat jij ook steeds het opti­ma­le ant­woord hebt gege­ven,’ zei ik. ‘“Pro­ble­men oplossen.”’ 

‘Ik ant­woord meest­al “team­work”, maar in jouw geval…’ 

‘Zou ik daar later gezeik mee kun­nen krijgen.’ 

Rosie lach­te. ‘Ik vul het wel ver­der in, dan heb jij tijd om je te fat­soe­ne­ren. “Team­work”, zie je wel?’ Ken­ne­lijk zag ze mijn gezichts­uit­druk­king. ‘Je mag het nale­zen als ik klaar ben.’ 

Ter­wijl ik de over­ge­ble­ven oes­ters open­de, dacht ik na over Rosies sug­ges­tie. Het was fijn dat mijn part­ner een kwa­li­teit in mij had her­kend die ik zelf niet had opge­merkt. Ik was inder­daad goed in pro­ble­men oplossen.

Shopping Basket