Perfect chemistry

Uit­ge­ver: Mou­ria
Engel­se titel: 

Perfect Chemistry

Simone Elkeles

Brit­ta­ny is blond, rijk en popu­lair. Alex is don­ker, arm en lid van een gang: de Lati­no Bloods. Op de eer­ste school­dag heb­ben deze twee met­een knal­len­de ruzie. Maar dan wor­den ze bij elkaar inge­deeld voor een schei­kunde­project. En lij­ken ze elkaar, ondanks hun voor­oor­de­len, steeds leu­ker te vin­den… Want is Brit­ta­nys leven­tje wel zo per­fect als het lijkt? En is Alex wel zo wild als hij zich voor­doet? Speelt zich ach­ter hun bei­der voor­deuren niet iets heel anders af?

Uit­ge­ver: Mou­ria
Engel­se titel: Per­fect Chemistry

Recen­sie: Hebban
Ver­volg: Gevaarlijke flirt

fragment

5 — Brittany

(…) ‘Goe­de­mid­dag, alle­maal. Wel­kom bij het laat­ste jaar schei­kun­de. (…) Ik waar­deer het dat jul­lie je eigen plek­je heb­ben uit­ge­ko­zen, maar ik ver­zorg de plaats­in­de­ling… op alfa­be­ti­sche volgorde.’ (…) 

Mevrouw Peter­son gaat de lijst af en de leer­lin­gen gaan schoor­voe­tend op de hun toe­ge­we­zen plaat­sen zitten. 

‘Brit­ta­ny Ellis,’ zegt mevrouw Peter­son, wij­zend naar de tafel ach­ter Colin. Lus­te­loos ga ik aan de mij toe­ge­we­zen tafel zitten. 

‘Ale­jan­dro Fuen­tes,’ zegt mevrouw Peter­son, wij­zend naar de kruk naast me. 

Oh my God. Alex… als mijn schei­kun­de­part­ner? Het hele laat­ste jaar lang! Geen spra­ke van. Dit is ver­schrik­ke­lijk. (…) Ter­wijl mevrouw Peter­son de rest van de lijst afgaat, doe ik mijn uiter­ste best om geen oog­con­tact te maken met de jon­gen naast me. (…) Hoe kan ik nu ooit aan mijn moe­der uit­leg­gen dat ik met Alex Fuen­tes moet samen­wer­ken? Jezus, ik hoop niet dat ze mij hier de schuld van gaat geven. (…) Vindt mevrouw Peter­son het nu echt een goed idee om de aan­voer­ster van het cheer­lea­der­team te kop­pe­len aan de meest gevaar­lij­ke jon­gen van de school? Die vrouw lijdt echt aan waanideeën. (…) 

‘Je hoeft je part­ner niet leuk te vin­den,’ zegt mevrouw Peter­son, ‘maar de vol­gen­de tien maan­den zit­ten jul­lie wel met elkaar opge­scheept. Neem vijf minu­ten de tijd om elkaar te leren ken­nen en dan zal ieder­een zijn part­ner voor­stel­len aan de klas. Praat over wat je in de zomer­va­kan­tie hebt gedaan, wat je hobby’s zijn, of over iets anders inte­res­sants of unieks wat je klas­ge­no­ten mis­schien nog niet van je weten. De vijf minu­ten gaan nu in.’(…) 

 

Alex

‘Mevrouw Ellis?’ (…)

‘Ja?’ zegt Brit­ta­ny. Ze houdt haar hoofd schuin en glim­lacht als een miss uit een missverkiezing. (…) 

‘Jij bent aan de beurt. Stel Alex eens voor aan de klas.’ 

Ik leun met mijn elle­boog op de schei­kun­de­ta­fel en ben benieuwd om te horen of ze een intro­duc­tie over mij gaat ver­zin­nen of dat ze zal opbiech­ten dat ze geen reet van me weet. Ze kijkt even naar mij en ziet me com­for­ta­bel ach­ter­over geleund zit­ten, en ik zie aan haar wijd open­ge­sper­de ogen dat ik haar flink in het nauw heb gedreven. 

‘Dit is Ale­jan­dro Fuen­tes,’ begint ze. Haar stem slaat een heel klein beet­je over. Mijn woe­de laait op bij het horen van mijn ech­te naam, maar ik ver­trek geen spier ter­wijl ze de rest van haar ver­zon­nen intro­duc­tie voor­draagt. ‘Deze zomer heeft hij niet alleen maar op staat rond­ge­han­gen en men­sen las­tig­ge­val­len, maar heeft hij ook de bin­nen­kant van alle gevan­ge­nis­sen van de stad gezien, als je begrijpt wat ik bedoel. En hij heeft een gehei­me wens die nie­mand ooit zou raden.’ 

Ineens is het muis­stil in de klas. Zelfs Peter­son spitst haar oren. Jezus, zelfs ik hang aan die leu­gen­ach­ti­ge, roze lip­pen van Brit­ta­ny als­of ze het woord van God verkondigt. 

‘Zijn gehei­me wens,’ gaat ze ver­der, ‘is om naar de uni­ver­si­teit te gaan en schei­kun­de­le­raar te wor­den, net als u, mevrouw Peter­son.’ (…) Brit­ta­ny glim­lacht tri­om­fan­te­lijk naar me, in de waan dat ze deze ron­de heeft gewon­nen. Dacht het niet, grin­ga.

Ik ga recht­op zit­ten op mijn kruk ter­wijl de rest van de klas adem­loos blijft luisteren. 

‘Dit is Brit­ta­ny Ellis,’ zeg ik. Alle blik­ken rus­ten nu op mij. ‘Deze zomer is ze naar het win­kel­cen­trum geweest, heeft ze nieu­we kle­ren gekocht om haar gar­de­ro­be uit te brei­den en heeft ze haar vaders geld uit­ge­ge­ven aan plas­ti­sche chi­rur­gie om haar, ahem, plus­pun­ten te ver­gro­ten.’ (…) ‘Háár gehei­me wens,’ voeg ik eraan toe, en ik krijg dezelf­de reac­tie als zij tij­dens haar intro van mij, ‘is dat ze nog voor het ein­de van dit school­jaar met een mexi­ca­no uit wil gaan.’

Shopping Basket