Roddel en achterklap

Uit­ge­ver: Gott­mer
Engel­se titel: Rumours

Recen­sie: Chicklit

Roddel & achterklap

Anna Godbersen

Ech­te lief­de, val­se vrien­den, rod­del en ach­ter­klap: wel­kom terug in Man­hat­tan, 1899. Na het afscheid van Eli­za­beth Hol­land zoemt het in de beau mon­de van New York van de geruch­ten over haar vroeg­tij­di­ge dood. Alle ogen zijn gericht op haar naas­ten: haar ondeu­gen­de zus Dia­na, die de fami­lie-eer nu moet zien te red­den, haar gedood­verf­de ver­loof­de Hen­ry Schoon­ma­ker, de ver­lei­de­lij­ke Pene­lo­pe Hay­es, in de start­blok­ken om alles wat haar bes­te vrien­din ach­ter­liet in te pik­ken (inclu­sief Hen­ry), en zelfs Eli­za­be­ths voor­ma­li­ge dienst­meis­je, de slu­we Lina Broud, die bij gebrek aan afkomst met rod­del en ach­ter­klap de buit bin­nen hoopt te halen. Ter­wijl oude vrien­den elkaars riva­len wor­den, wordt Man­hat­tans meest exclu­sie­ve incrowd bedreigd door gefluis­ter uit het verleden.

Uit­ge­ver: Gott­mer
Engel­se titel: Rumours

Recen­sie: Chicklit

fragment

Pro­loog

ik ben zojuist uit­ge­no­digd voor een uiterst geheim, maar onge­twij­feld groots feest in tuxe­do park, gehou­den door één van de meest voor­aan­staan­de fami­lies van man­hat­tan. voor­lo­pig mag ik er nog niets over zeg­gen, maar ik beloof mijn trou­we lezers dat ik uit­ge­breid ver­slag zal uit­bren­gen aan het eind van de week, als het toch al alge­meen bekend is… 

Uit de rubriek ‘De speel­se cava­lier’, New York Impe­ri­al, zon­dag 31 decem­ber 1899 

 

(…) Toen de ope­nings­no­ten van Wag­ners bruids­mars klon­ken, ver­scheen de engel­ach­ti­ge bruid onder de eer­ste bloe­men­boog. Zelfs haar eigen fami­lie en vrien­den viel het op hoe bui­ten­ge­woon knap ze eruit zag. Ze was gekleed in haar moe­ders bruids­ja­pon, en in haar samen­ge­vou­wen han­den droeg ze een gigan­tisch boe­ket van klei­ne wit­te bloe­men. Haar gezicht en haar emo­ties gin­gen schuil ach­ter haar sier­lij­ke slui­er, maar ze liep vast­be­ra­den naar het altaar. 

Net toen ze haar plaats innam tegen­over Hen­ry, vloog de deur open en storm­de er een jon­ge bedien­de naar bin­nen. Bui­ten adem fluis­ter­de hij iets in het oor van de vrouw die bij de ingang stond. Het vol­gen­de moment trok er een kou­de wind­vlaag door de zaal, gevolgd door een zacht gekreun. Een bij­na onhoor­baar gemom­pel rees op. Het gefluis­ter dat even daar­voor nog hier en daar had geklon­ken, werd ver­dub­beld, ver­drie­dub­beld, en gons­de nu door de zaal, zelfs toen de eer­waar­de zijn keel schraap­te en met de cere­mo­nie begon. De don­ke­re ogen van de brui­de­gom keken schich­tig de zaal rond. Zelfs de bruid verstijfde. 

De stem van de eer­waar­de dreun­de onver­stoor­baar door, maar de gezich­ten van de gas­ten ston­den niet lan­ger kalm en opge­wekt. Zelfs hier, in de beschut­ting van dit war­me win­ter­se paleis, had een groei­en­de onrust de hoge­re klas­se weten te berei­ken. Zelfs nu, nu twee van hun meest stra­len­de leden op het punt ston­den in het echt te wor­den ver­bon­den. De gas­ten trok­ken hun wenk­brau­wen op; hun mon­den vie­len open. Het was als­of de druk­te van de stad die ze ach­ter zich had­den gela­ten opeens niet meer zo ver weg was. Er was iets gebeurd, en het zou hun her­in­ne­rin­gen aan de laat­ste dagen van 1899 voor altijd kleuren.

Shopping Basket