verdronken

Verdronken

(The Undrowned)

K.R. Alexan­der

Samantha en Rachel waren ooit beste vriendinnen. Wáren, want inmiddels is Samantha een erge pestkop geworden, die Rachel gebruikt om haar huiswerk te maken en Rachel overal de schuld van geeft. Dat ze nu slechte cijfers haalt, dat ze huisarrest heeft, dat haar ouders zo vaak ruzie hebben… In een moment van pure woede duwt Samantha Rachel in het meer. Het meer staat erom bekend dat kinderen die erin vallen nooit meer teruggevonden worden. Rachel zakt naar de bodem en komt niet meer boven… Ze moet wel dood zijn, dat kan niet anders. Maar de volgende dag verschijnt Rachel gewoon op school alsof er niets is gebeurd… Rachel is terug, en ze is uit op wraak.

0

De doden komen niet terug. 

Ik weet nog dat mijn moe­der me dit gedul­dig uit­leg­de toen ik een jaar of vijf was en we mijn ham­ster in de ach­ter­tuin begroe­ven. Ik huil­de, want ik snap­te er niets van. Waar­om bleef Knab­bel­tje zo lang sla­pen? Waar­om werd hij niet wak­ker? Waar­om moest ik van mam een schat­tig bed­je van tis­sues, stuk­jes stof en bloe­men voor hem maken en hem in een schoe­nen­doos naast de nar­cis­sen begra­ven? Hoe kon hij dan kij­ken? Hoe kon hij dan ademhalen? 

‘Weet je, Samant­ha,’ zei mam, ‘soms zijn die­ren zo ziek of zo oud, dat ze in slaap val­len en nooit meer wak­ker worden.’ 

‘Nooit meer?’ vroeg ik snotterend. 

‘Nooit meer,’ zei ze, en ze pak­te mijn hand. Toen namen we samen afscheid van Knab­bel­tje en schep­ten aar­de boven op hem. Ik wist nog steeds niet waaróm we afscheid namen. Ik snap­te nog steeds niet hoe iets voor altijd kon sla­pen. Ik werd toch ook weer wak­ker, zelfs als ik heel erg moe was? 

‘Maar stel nou dat hij anders is?’ vroeg ik. ‘Stel nou dat hij echt alleen maar slaapt?’ 

‘Hij komt niet meer terug, lie­verd. Hij is dood. De doden komen niet terug.’ 

Ik slik­te, en alles viel veel te snel op zijn plaats in mijn veel te jon­ge brein. 

‘Gaan men­sen ook dood?’ vroeg ik. 

Ze aar­zel­de even. Ik weet nog hoe ze naar me keek, als­of ze pro­beer­de te beden­ken of ze me de waar­heid moest ver­tel­len of niet. Op dat moment voel­de ik dat ik op de rand van een gro­te, vre­se­lij­ke afgrond stond. Haar ant­woord zou me óf vei­lig terug­trek­ken, óf over de rand duwen. 

‘Ja,’ zei ze uit­ein­de­lijk. ‘Men­sen gaan ook dood. En net als Knab­bel­tje komen ze niet terug.’ 

Jaren­lang dacht ik dat mijn moe­der me toen de waar­heid had verteld. 

Maar nu weet ik dat het een leu­gen was. 

Want toen ik Rachel in het meer duw­de en ze niet meer boven­kwam, wist ik dat ze dood was. Ze kwam niet meer terug. 

Maar de vol­gen­de dag deed ze dat toch. 

 

1

Deze woens­dag gaat abso­luut niet zoals ik wil, en ik weet al pre­cies wie daar­voor gaat boeten. 

Als ik op school aan­kom, galmt de ruzie tus­sen mijn ouders nog steeds door mijn hoofd. Ze kib­bel­den de hele och­tend. Niet alleen over elkaar en dat ze het alle­bei zo druk heb­ben met hun werk, waar ze meest­al over ruzi­ën tij­dens het ont­bijt, maar ook omdat ik was gezakt voor een spellingtoets. 

Eén stom­me spellingtoets. 

Nu wil­len ze me zater­dag niet meer mee­ne­men op het afge­spro­ken uitje naar het Roc­ky River-avon­tu­ren­park, alleen maar omdat ik een paar woor­den zoals ‘bezit­te­lijk’ en ‘alle­go­rie’ ver­keerd heb gespeld. (Wie hoeft er nou te weten hoe je dat pre­cies spelt? Ik heb altijd mijn tele­foon bij me, dus die kan mijn spel­ling wel voor me ver­be­te­ren. En trou­wens, wan­neer zou ik die woor­den ooit gebruiken?) 

Dus nu mag ik niet naar het avon­tu­ren­park. Mijn zoge­naam­de vrien­din­nen gaan wel, omdat hún ouders niet zo stom zijn als die van mij. Ze zul­len maan­dag vast uit­ge­breid ver­slag doen van hoe gewel­dig het was. 

Ik heb alleen maar een week­end vol huis­werk in het voor­uit­zicht, ter­wijl mijn ouders nog meer ruzi­ën en mijn zus com­pu­ter­spel­le­tjes speelt met haar vrien­din­nen. Dat is echt niet eer­lijk, want het is niet mijn schuld dat ik niet voor de spel­ling­toets kon leren. Ik had het te druk met het werk­stuk dat Rachel eigen­lijk voor me zou maken. Ze heeft me laten zak­ken. Alweer. 

Het is haar schuld. 

Dit is alle­maal haar schuld. 

Maar dit was de laat­ste keer, daar zorg ik wel voor.

Ande­re door mij ver­taal­de delen: Het poppenhuis ∗ Kamer 333
Recen­sies: Bookaddict.nl ∗ StoerLeesVoer

Ande­re door mij ver­taal­de delen:
Het poppenhuis
∗ Kamer 333
Recen­sies:
Bookaddict.nl
∗ StoerLeesVoer

Shopping Basket