Waar is Bernadette?

Uit­ge­ver: Luitingh-Sijthoff
Engel­se titel: Whe­re’d You Go, Bernadette

Recen­sies: Chicklit, Hebban

Waar is Bernadette?

Maria Semple

Wie is Ber­na­det­te en waar is ze geble­ven? Ooit was Ber­na­det­te Fox een beroem­de archi­tec­te met ambi­ti­eu­ze pro­jec­ten, maar na de geboor­te van haar doch­ter Bee is alles anders gewor­den. Ze is dol op Bee, maar wordt gek van de so­ciale con­tro­le van de school­plein­moeders. En haar man! Door zijn top­baan bij Micro­soft lijkt hij zelf wel een com­pu­ter. Ber­na­det­te zegt: stop. En ver­dwijnt… Haar vroeg­wijze doch­ter Bee zet alles op alles om haar moe­der terug te vinden.

Uit­ge­ver: Luitingh-Sijthoff
Engel­se titel: Whe­re’d You Go, Bernadette

Recen­sies: Chicklit, Hebban

fragment

Maan­dag 15 november

galer street school is een plek waar com­pas­sie, onder­wijs en mon­di­a­le con­nec­ti­vi­teit samen­ko­men om van onze leer­lin­gen betrok­ken bur­gers van een duur­za­me en diver­se pla­neet te maken. 

 

leer­ling: bee branch
klas: twee
docent: levy 

 

legen­da

m     meer dan uitmuntend
u     uitmuntend
b     bij­na uitmuntend 

 

wis­kun­de: m
bio­lo­gie: m
levens­be­schou­wing: m
maat­schap­pij­leer: m
cre­a­tief schrij­ven: m
pot­ten­bak­ken: m
taal­kun­de: m
expres­sie­ve dans: m 

 

opmer­kin­gen: bee is een voor­beel­di­ge leer­ling. haar leer­gie­rig­heid werkt aan­ste­ke­lijk, even­als haar vrien­de­lijk­heid en humor. bee is niet bang om vra­gen te stel­len. het is altijd haar stre­ven om een onder­werp vol­le­dig te door­gron­den, niet slechts om een goed cij­fer te halen. de ande­re leer­lin­gen vra­gen bee regel­ma­tig om hulp bij hun school­werk, waar­aan ze altijd met genoe­gen gehoor geeft. wan­neer ze alleen werkt, is bee uiter­ma­te gecon­cen­treerd. wan­neer ze in een groep­je werkt, neemt ze kalm en zelf­ver­ze­kerd het voortouw. 

opmer­kens­waar­dig is nog dat bee een talent­vol flui­tis­te is. we zijn pas op een der­de van het school­jaar, maar nu al betreur ik de dag dat bee haar diplo­ma zal halen aan galer street en de wij­de wereld in zal trek­ken. ik heb begre­pen dat ze zich heeft aan­ge­meld bij enke­le inter­na­ten in het oos­ten. ik benijd de docen­ten die bee voor het eerst mogen ont­moe­ten en zelf zul­len ont­dek­ken wat een gewel­di­ge jon­ge­da­me ze is. 

 

Die dag tij­dens het avond­eten liet ik de kre­ten van ‘We zijn zo trots op je’ en ‘Wat is ze toch slim’ van pap en mam gela­ten over me heen komen tot er een kor­te stil­te viel. 

‘Je weet wat dat bete­kent,’ zei ik. ‘Wat voor belang­rijks dat betekent.’ 

Pap en mam keken elkaar vra­gend aan. 

‘Weet je dat niet meer?’ zei ik. ‘Toen ik naar Galer Street ging, zei­den jul­lie dat ik mocht vra­gen wat ik maar wil­de als cadeau­tje voor mijn diplo­ma als ik de hele tijd goe­de cij­fers zou halen.’ 

‘Dat weet ik nog,’ zei mam. ‘Dat zei­den we zodat je niet meer zou zeu­ren om een pony.’ 

‘Dat wil­de ik vroe­ger,’ zei ik. ‘Maar nu wil ik iets anders. Wil je niet weten wat?’ 

‘Dat weet ik niet,’ zei pap. ‘Wil­len we dat weten?’ 

‘Met het gezin op reis naar Antarc­ti­ca!’ Ik haal­de de fol­der tevoor­schijn die ik onder me op de stoel had ver­stopt. Het was een fol­der van een avon­tuur­lijk reis­bu­reau dat crui­ses aan­biedt naar exo­ti­sche plaat­sen. Ik sloeg hem open op de blad­zij­de over Antarc­ti­ca en gaf hem aan pap en mam. ‘Als we gaan, dan moet het tij­dens de kerstvakantie.’ 

‘Dit jaar?’ vroeg mam. ‘Je bedoelt over een maand?’ Ze kwam over­eind en begon de lege bak­jes van de afhaal­maal­tijd terug te stop­pen in de zak­ken waar­in ze waren bezorgd. 

Pap had zich al in de fol­der ver­diept. ‘Dan is het daar zomer,’ zei hij. ‘Dat is de eni­ge peri­o­de waar­in je kunt gaan.’ 

‘Pony’s zijn anders erg schat­tig, hoor.’ Mam knoop­te de zak­ken dicht. 

‘Wat vind jij?’ Pap keek op naar mam. 

‘Komt het niet slecht uit met je werk?’ vroeg ze hem. 

‘We krij­gen les over Antarc­ti­ca,’ zei ik. ‘Ik heb alle ver­sla­gen van ont­dek­kings­rei­zi­gers gele­zen en ik houd mijn pre­sen­ta­tie over Shac­kle­ton.’ Ik ging ver­zit­ten in mijn stoel. ‘Ik kan het bij­na niet gelo­ven. Jul­lie zeg­gen alle­bei geen nee.’ 

‘Ik wacht­te jouw reac­tie af,’ zei pap tegen mam. ‘Jij hebt een hekel aan reizen.’ 

‘Ik wacht­te jouw reac­tie af,’ zei mam. ‘Jij zit met je werk.’ 

‘O, god. Dan zeg­gen jul­lie dus ja!’ Ik sprong op uit mijn stoel. ‘Jul­lie zeg­gen ja!’ Mijn blijd­schap werk­te zo aan­ste­ke­lijk dat Room­ijs wak­ker werd en al blaf­fend over­win­nings­rond­jes om de keu­ken­ta­fel begon te rennen. 

‘Zeg­gen we ja?’ vroeg pap aan mam onder het gekraak van plas­tic afhaal­bak­jes die in de vuil­nis­bak wer­den gepropt. 

‘We zeg­gen ja,’ zei ze.

© 2012 Luitingh-Sijthoff

Lees hier meer fragmenten »

Shopping Basket