Hudson, de zoon van Don Tillman en Rosie Jarman, is elf als het gezin terugverhuist naar Melbourne. Don wil zijn zoon daar zo goed mogelijk voorbereiden op de middelbare school. Hijzelf was vroeger een buitenbeentje en Hudson is ook een beetje ‘anders’. Don besluit het Hudson Project te starten. Met hulp van de beste experts zal hij Hudson ongemerkt voorbereiden op de veeleisende jungle van de middelbare school. Maar Hudson is niet alleen Dons zoon maar ook die van Rosie, en hij laat zich tot Dons verrassing niet zomaar in een project vangen.

1

De problemen begonnen toen ik oesters stond te openen op één been. Als ik geen wetenschapper was geweest en me niet bewust was van de menselijke neiging om overal patronen in te zien, zou ik wellicht concluderen dat een godheid me had gestraft voor de zonde van hoogmoed.
Eerder die middag was ik een zelfevaluatieformulier aan het invullen met daarop de vraag: ‘Wat ziet u als uw sterkste punten?’
Het was een vage formulering waarbij noch de context, noch de mate van precisering werd omschreven. ‘Expertise in genetica’ was het meest logische antwoord, maar dat werd al geïmpliceerd door mijn functietitel van professor in genetica. Mijn kennis over myxoid liposarcomen zou binnenkort niet meer relevant zijn, aangezien mijn onderzoeksproject op dat gebied bijna was afgerond. Als ik ‘objectiviteit en intelligentie’ invulde, wekte ik wellicht de indruk dat sommige academici naar mijn mening niet over deze kwaliteiten beschikten, en hoewel ik dat inderdaad dacht, zou dat waarschijnlijk nogal tactloos overkomen. Dat moest ik zien te vermijden.
Ik probeerde nog steeds een goed antwoord te bedenken toen Rosie thuiskwam.
‘Wat doe jij nou in je pyjama?’ vroeg ze.
‘Avondeten klaarmaken. Gecombineerd met probleemoplossing. En squatten op één been.’
‘Ik bedoelde: waarom heb je je pyjama aan?’
‘Er was een klein kookongeval met een exploderende kastanje. Ik wilde het proces versnellen door de temperatuur te verhogen. Vandaar de olie op verscheidene oppervlakken.’ Ik wees naar de spetters op het plafond. ‘Mijn kleding werd ook geraakt. Ik heb verder tijdverlies voorkomen door meteen mijn pyjama aan te trekken in plaats van me een keer extra te verkleden.’
‘Je bent toch niet vergeten dat Dave en Sonia komen eten?’
‘Natuurlijk niet. Het is de tweede woensdag van de maand. De dag waarop ik mijn tandenborstel vervang.’
Rosie imiteerde mijn stem – een teken dat ze in een goed humeur was. ‘Gasten. Pyjama. Ongeschikte combinatie.’
‘Dave en Sonia hebben me al vaker in pyjama gezien. Op het uitje naar Cape Canaveral...’
‘Begin daar maar niet over.’
‘Als er tijd is om me te verkleden, kan ik die beter aan het zelfevaluatieformulier besteden.’ Ik legde het probleem uit.
‘Schrijf gewoon hetzelfde op als vorig jaar.’
‘Vorig jaar heb ik het niet ingevuld. Het jaar daarvoor ook niet. En ook niet...’
‘Je werkt nu twaalf jaar op Columbia, maar je hebt nog nooit een zelfevaluatie hoeven doen?’
‘Ik heb het formulier nooit ingevuld. Er komt altijd wel een belangrijkere taak tussen. Helaas drong David Borenstein er dit keer op aan. Hij dreigde met een ongespecificeerde strafmaatregel als het niet morgen op zijn bureau ligt.’
‘En je loopt vast op de vraag over sterke punten?’
‘Correct.’
‘Schrijf gewoon: “problemen oplossen.” Dat is een prima antwoord, waar je later geen gezeik mee krijgt. Ik bedoel, als je geen geneesmiddel voor kanker vindt, kunnen ze toch moeilijk zeggen: “Maar je zei dat je goed problemen kon oplossen.”’
‘Heb jij dezelfde vraag gekregen?’
‘Maar zo’n twintig keer in de afgelopen maand.’
Rosies huidige medische onderzoeksproject liep eveneens ten einde en ze wilde graag een hogere functie. Dat bleek lastig, aangezien bij de meeste functies ook klinische werkzaamheden moesten worden verricht. Haar argument daartegen was: ‘Ik ben een waardeloze arts, maar een goede onderzoeker. Waarom zou ik tijd verspillen aan dingen waar ik niet goed in ben?’ Ik had dezelfde logica op de zelfevaluatie toegepast.
‘Ik neem aan dat jij ook steeds het optimale antwoord hebt gegeven,’ zei ik. ‘“Problemen oplossen.”’
‘Ik antwoord meestal “teamwork”, maar in jouw geval...’
‘Zou ik daar later gezeik mee kunnen krijgen.’
Rosie lachte. ‘Ik vul het wel verder in, dan heb jij tijd om je te fatsoeneren. “Teamwork”, zie je wel?’ Kennelijk zag ze mijn gezichtsuitdrukking. ‘Je mag het nalezen als ik klaar ben.’
Terwijl ik de overgebleven oesters opende, dacht ik na over Rosies suggestie. Het was fijn dat mijn partner een kwaliteit in mij had herkend die ik zelf niet had opgemerkt. Ik was inderdaad goed in problemen oplossen.

© 2019 Luitingh-Sijthoff

Lees hier een groter fragment >


Uitgever: Luitingh-Sijthoff
Engelse titel: The Rosie Result

Uitvoering: paperback
ISBN: 9789024583768
Normale prijs: € 20,99
Verschijning: februari 2019

Uitvoering: e-book
ISBN: 9789024583775
Normale prijs: € 12,99
Verschijning: februari 2019