Zwer­ver

Het eer­ste wat Nel­son rook was gras. Door­drin­gend, heer­lijk, mys­te­ri­eus gras. De geur dreef naar bin­nen van­af de wei­lan­den rond de boer­de­rij van me­vrouw An­der­son, waar Nel­son en zijn broer­tjes en zus­jes la­gen te spar­te­len, dicht bij hun moe­der. Hij trok zijn klei­ne neus op, ver­bluft door deze ster­ke, nieu­we prik­kel. Hij had hem in de ver­te be­speurd toen hij in zijn moe­ders buik zat en zijn neus steeds krach­ti­ger werd. Maar toen de geur van gras hem een­maal in de bui­ten­we­reld op vol­le sterk­te be­reik­te, was dit een be­ang­sti­gen­de, be­dwel­men­de en zeer mys­te­ri­eu­ze ervaring.

De geur ken­de vele la­gen. Met­ter­tijd zou Nel­son de be­te­ke­nis van de ver­schil­len­de on­der­lig­gen­de geu­ren ach­ter­ha­len. Ze ga­ven in­for­ma­tie over de dag: wel­ke die­ren er voor­bij wa­ren ge­lo­pen en de plek had­den ge­mar­keerd, hoe­veel dauw er die och­tend was ge­weest, en ze be­vat­ten ook spo­ren van de wei­lan­den in de ver­te waar die dauw van­daan kwam. Ze ga­ven in­for­ma­tie over de re­gen van twee da­gen ge­le­den en over de mie­ren en an­de­re in­sec­ten die in het gras leef­den. Maar soms, van diep on­der de grond waar­uit het gras op­kwam, be­vat­ten de geu­ren ook ge­hei­me spo­ren van voor­bije zo­mers en win­ters van lang ge­le­den, van de die­ren die had­den ge­leefd en wa­ren ge­stor­ven in de streek in New Hamp­shi­re waar Nel­son was ge­bo­ren. Ze be­vat­ten de ge­schie­de­nis van alle wor­tels en been­de­ren die al eeu­wen in die vrucht­ba­re aar­de lagen.

Nel­son kwam uit een nest van zes bas­taards. Het was ei­gen­lijk niet de be­doe­ling dat hij een bas­taard zou zijn. Me­vrouw An­der­son fok­te al vele ja­ren ras­zui­ve­re beag­les en poe­dels. Haar puppy’s wer­den voor dui­zen­den dol­lars per stuk ver­kocht en wer­den naar lo­ca­ties door heel Ame­ri­ka ver­scheept. Nelsons moe­der, Lola, een zacht­aar­di­ge, abri­koos­kleu­ri­ge dwerg­poe­del, had al meer­de­re ma­len een nest­je puppy’s ge­baard. Nelsons va­der, King, een bea­g­le die op de jaar­markt veel­vul­dig werd ge­fo­to­gra­feerd als een per­fect exem­plaar van zijn ras, had ei­gen­lijk niet in Lola’s ken­nel mo­gen ko­men toen ze twee maan­den ge­le­den loops was. Nou­gat, een an­de­re bea­g­le, was al meer­de­re ke­ren met suc­ces door hem ge­dekt, en me­vrouw An­der­son was dol op hem. Maar ei­gen­lijk was het haar be­doe­ling ge­weest om Lola te la­ten dek­ken door haar ge­brui­ke­lij­ke part­ner, Ken­ne­dy, een don­ker­brui­ne poe­del met een warm hart. Ze wist niet dat King was be­to­verd door Lola’s door­drin­gen­de geur die hem af­ge­lo­pen len­te van­uit haar ken­nel be­reik­te. King be­speur­de een klein gat on­der het hou­ten hek rond Lola’s ken­nel en be­gon ver­woed te gra­ven wan­neer me­vrouw An­der­son niet in de buurt was, met als uit­ein­de­lijk ge­volg dat hij Lola had ge­dekt. Me­vrouw An­der­son had geen en­kel ver­moe­den, tot Lola’s pups op een dag ter we­reld kwa­men en er com­pleet an­ders uit­za­gen dan ze ge­wend was. Even was ze boos toen ze be­sef­te wat King had ge­daan. Ze voel­de zich ook kort be­droefd toen ze zich re­a­li­seer­de dat ze de dui­zen­den dol­lars die ze on­ge­twij­feld had ge­kre­gen voor een ras­zui­ver poe­del­nest­je nu wel kon ver­ge­ten. Maar toen ze Nelsons ou­de­re zus­je in haar hand hield en het hart­je van de klei­ne hond voel­de klop­pen, smolt haar ei­gen hart al snel, en ze wist dat ze deze puppy’s de eer­ste twee maan­den van hun le­ven met net zo­veel lief­de zou ver­zor­gen als haar ras­zui­ve­re pups.

^{Frag­ment Zwer­ver — Alan La­zar
© 2011 Luitingh-Sijthoff}