De cor­res­pon­den­te

De ge­pen­si­o­neer­de Sy­bil van Ant­werp – een voor­ma­li­ge sterad­vo­ca­te die be­slist niet op haar mond­je is ge­val­len – schrijft ie­de­re och­tend brie­ven. Jeugd­vrien­din­nen, haar vol­was­sen kin­de­ren, lie­ve­lings­schrij­vers, haar ge­a­dop­teer­de broer: ze ont­van­gen al­le­maal post van de gees­ti­ge, bij vla­gen knor­ri­ge, maar bo­ven­al in­ne­men­de vrouw. Ze keert ook vaak te­rug naar een lan­ge, door­lo­pen­de brief, de eni­ge die ze niet ver­stuurt. Door deze brie­ven pro­beert Sy­bil grip op de we­reld te krij­gen, en de ba­lans op te ma­ken van haar lan­ge, vol­le le­ven. Een le­ven dat ge­te­kend is door tra­ge­die. Wan­neer Sy­bil op­drin­ge­ri­ge brie­ven be­gint te ont­van­gen van een ano­nie­me af­zen­der, be­seft ze dat ze de fou­ten en ge­hei­men uit haar ver­le­den on­der ogen moet zien.