Het Ro­sie resultaat

De pro­ble­men be­gon­nen toen ik oes­ters stond te ope­nen op één been. Als ik geen we­ten­schap­per was ge­weest en me niet be­wust was van de men­se­lij­ke nei­ging om over­al pa­tro­nen in te zien, zou ik wel­licht con­clu­de­ren dat een god­heid me had ge­straft voor de zon­de van hoogmoed.

Eer­der die mid­dag was ik een zelf­e­va­lu­a­tie­for­mu­lier aan het in­vul­len met daar­op de vraag: ‘Wat ziet u als uw sterk­ste punten?’

Het was een vage for­mu­le­ring waar­bij noch de con­text, noch de mate van pre­ci­se­ring werd om­schre­ven. ‘Ex­per­ti­se in ge­ne­ti­ca’ was het meest lo­gi­sche ant­woord, maar dat werd al ge­ïm­pli­ceerd door mijn func­tie­ti­tel van pro­fes­sor in ge­ne­ti­ca. Mijn ken­nis over myxoid li­po­sar­co­men zou bin­nen­kort niet meer re­le­vant zijn, aan­ge­zien mijn on­der­zoeks­pro­ject op dat ge­bied bij­na was af­ge­rond. Als ik ‘ob­jec­ti­vi­teit en in­tel­li­gen­tie’ in­vul­de, wek­te ik wel­licht de in­druk dat som­mi­ge aca­de­mi­ci naar mijn me­ning niet over deze kwa­li­tei­ten be­schik­ten, en hoe­wel ik dat in­der­daad dacht, zou dat waar­schijn­lijk nog­al tact­loos over­ko­men. Dat moest ik zien te vermijden.

Ik pro­beer­de nog steeds een goed ant­woord te be­den­ken toen Ro­sie thuiskwam.

‘Wat doe jij nou in je py­ja­ma?’ vroeg ze.

‘Avond­eten klaar­ma­ken. Ge­com­bi­neerd met pro­bleem­op­los­sing. En squat­ten op één been.’

‘Ik be­doel­de: waar­om heb je je py­ja­ma aan?’

‘Er was een klein kookon­geval met een ex­plo­de­ren­de kas­tan­je. Ik wil­de het pro­ces ver­snel­len door de tem­pe­ra­tuur te ver­ho­gen. Van­daar de olie op ver­schei­de­ne op­per­vlak­ken.’ Ik wees naar de spet­ters op het pla­fond. ‘Mijn kle­ding werd ook ge­raakt. Ik heb ver­der tijd­ver­lies voor­ko­men door met­een mijn py­ja­ma aan te trek­ken in plaats van me een keer ex­tra te verkleden.’

‘Je bent toch niet ver­ge­ten dat Dave en So­nia ko­men eten?’

‘Na­tuur­lijk niet. Het is de twee­de woens­dag van de maand. De dag waar­op ik mijn tan­den­bor­stel vervang.’

Ro­sie imi­teer­de mijn stem – een te­ken dat ze in een goed hu­meur was. ‘Gas­ten. Py­ja­ma. On­ge­schik­te combinatie.’

‘Dave en So­nia heb­ben me al va­ker in py­ja­ma ge­zien. Op het uitje naar Cape Canaveral…’

‘Be­gin daar maar niet over.’

‘Als er tijd is om me te ver­kle­den, kan ik die be­ter aan het zelf­e­va­lu­a­tie­for­mu­lier be­ste­den.’ Ik leg­de het pro­bleem uit.

‘Schrijf ge­woon het­zelf­de op als vo­rig jaar.’

‘Vo­rig jaar heb ik het niet in­ge­vuld. Het jaar daar­voor ook niet. En ook niet…’

‘Je werkt nu twaalf jaar op Co­lum­bia, maar je hebt nog nooit een zelf­e­va­lu­a­tie hoe­ven doen?’

‘Ik heb het for­mu­lier nooit in­ge­vuld. Er komt al­tijd wel een be­lang­rij­ke­re taak tus­sen. He­laas drong Da­vid Bo­ren­stein er dit keer op aan. Hij dreig­de met een on­ge­spe­ci­fi­ceer­de straf­maat­re­gel als het niet mor­gen op zijn bu­reau ligt.’

‘En je loopt vast op de vraag over ster­ke punten?’

‘Cor­rect.’

‘Schrijf ge­woon: “pro­ble­men op­los­sen.” Dat is een pri­ma ant­woord, waar je la­ter geen ge­zeik mee krijgt. Ik be­doel, als je geen ge­nees­mid­del voor kan­ker vindt, kun­nen ze toch moei­lijk zeg­gen: “Maar je zei dat je goed pro­ble­men kon oplossen.”’

‘Heb jij de­zelf­de vraag gekregen?’

‘Maar zo’n twin­tig keer in de af­ge­lo­pen maand.’

Ro­sies hui­di­ge me­di­sche on­der­zoeks­pro­ject liep even­eens ten ein­de en ze wil­de graag een ho­ge­re func­tie. Dat bleek las­tig, aan­ge­zien bij de mees­te func­ties ook kli­ni­sche werk­zaam­he­den moesten wor­den ver­richt. Haar ar­gu­ment daar­te­gen was: ‘Ik ben een waar­de­lo­ze arts, maar een goe­de on­der­zoe­ker. Waar­om zou ik tijd ver­spil­len aan din­gen waar ik niet goed in ben?’ Ik had de­zelf­de lo­gi­ca op de zelf­e­va­lu­a­tie toegepast.

‘Ik neem aan dat jij ook steeds het op­ti­ma­le ant­woord hebt ge­ge­ven,’ zei ik. ‘“Pro­ble­men oplossen.”’

‘Ik ant­woord meest­al “team­work”, maar in jouw geval…’

‘Zou ik daar la­ter ge­zeik mee kun­nen krijgen.’

Ro­sie lach­te. ‘Ik vul het wel ver­der in, dan heb jij tijd om je te fat­soe­ne­ren. “Team­work”, zie je wel?’ Ken­ne­lijk zag ze mijn ge­zichts­uit­druk­king. ‘Je mag het na­le­zen als ik klaar ben.’

Ter­wijl ik de over­ge­ble­ven oes­ters open­de, dacht ik na over Ro­sies sug­ges­tie. Het was fijn dat mijn part­ner een kwa­li­teit in mij had her­kend die ik zelf niet had op­ge­merkt. Ik was in­der­daad goed in pro­ble­men oplossen.

^{Fragment Het Rosie Resultaat - Graeme Simsion
© 2019 Luitingh-Sijthoff}