Het Ro­sie effect

Si­naas­ap­pel­sap stond niet ge­pland voor de vrij­dag. Hoe­wel Ro­sie en ik het Ge­stan­daar­di­seer­de Maal­tijd­sys­teem had­den af­ge­schaft – wat de ‘spon­ta­ni­teit’ be­vor­der­de maar na­de­lig was voor de tijds­duur van het bood­schap­pen doen, de voed­sel­voor­raad en de mate van ver­spil­ling – had­den we af­ge­spro­ken dat we elke week drie al­co­hol­vrije da­gen zou­den in­las­sen. Zon­der of­fi­ci­ë­le plan­ning bleek deze doel­stel­ling las­tig te be­ha­len, zo­als ik al had voor­speld. Uit­ein­de­lijk zag Ro­sie ook de lo­gi­ca in van mijn oplossing.

Vrij­dag en za­ter­dag wa­ren voor de hand lig­gen­de da­gen voor het con­su­me­ren van al­co­hol. We hoef­den bei­den niet naar de uni­ver­si­teit in het week­end. We kon­den uit­sla­pen en daar­na wel­licht seks hebben.

Seks mocht ab­so­luut niet in­ge­pland wor­den, in ie­der ge­val niet in ex­pli­ciet over­leg, maar ik was in­mid­dels be­kend met de reeks ge­beur­te­nis­sen die er meest­al aan voor­af­ging: het eten van een bos­bes­sen­muf­fin van de Blue Sky Ba­kery, het drin­ken van een drie­dub­be­le es­pres­so van Otha’s Cof­fee, het uit­trek­ken van mijn over­hemd, en mijn imi­ta­tie van Gre­go­ry Peck als het per­so­na­ge At­ti­cus Finch in To Kill a Moc­king­bird. Ik had ge­leerd niet alle vier de on­der­de­len bij elke ge­le­gen­heid in de­zelf­de volg­or­de uit te voe­ren, aan­ge­zien mijn in­ten­ties dan wel erg dui­de­lijk zou­den zijn. Om een ele­ment van on­voor­spel­baar­heid toe te voe­gen, be­sloot ik twee keer een munt op te gooi­en om te be­pa­len welk on­der­deel van de rou­ti­ne ik zou weglaten.

Ik had een fles Elk Cove-pi­not gris in de koel­kast ge­zet voor bij de met de hand op­ge­do­ken co­quil­les die ik die och­tend op Chel­sea Mar­ket had ge­kocht, maar toen ik onze was had op­ge­haald uit de was­ruim­te be­ne­den, ston­den er in­eens twee gla­zen si­naas­ap­pel­sap op ta­fel. Het si­naas­ap­pel­sap was niet com­pa­ti­bel met de wijn. Als we dit eerst zou­den drin­ken, zou het onze smaak­pa­pil­len on­ge­voe­lig ma­ken voor de re­la­tief hoge con­cen­tra­tie na­tuur­lij­ke sui­kers die een pi­not gris be­vat­te, lei­dend tot een zure smaak. Wach­ten tot na het con­su­me­ren van de wijn zou ook on­ac­cep­ta­bel zijn. Si­naas­ap­pel­sap be­derft snel. Van­daar dat ont­bijt­ge­le­gen­he­den al­tijd be­na­druk­ken dat hun sap ‘vers ge­perst’ is.

Ro­sie be­vond zich in de slaap­ka­mer, dus het was niet mo­ge­lijk dit di­rect met haar te be­spre­ken. In ons ap­par­te­ment be­ston­den er ne­gen mo­ge­lij­ke com­bi­na­ties van ruim­tes waar Ro­sie en ik ons kon­den be­vin­den, waar­on­der zes com­bi­na­ties waar­bij we ons ie­der in ver­schil­len­de ver­trek­ken be­von­den. In ons ide­a­le ap­par­te­ment, zo­als we ge­za­men­lijk had­den vast­ge­steld voor­af­gaand aan onze komst naar New York, zou­den er zes­en­der­tig mo­ge­lij­ke com­bi­na­ties zijn ge­weest, aan­ge­zien dit ap­par­te­ment zou be­staan uit een slaap­ka­mer, twee werk­ka­mers, twee bad­ka­mers en een woon­ka­mer met open keu­ken. Dit ide­a­le ap­par­te­ment zou ge­si­tu­eerd zijn in Man­hat­tan, vlak bij de 1- of a‑lijn voor ver­voer naar de me­di­sche fa­cul­teit van Co­lum­bia Uni­ver­si­ty, met uit­zicht op het wa­ter en een bal­kon of een dak­ter­ras met ruim­te om te barbecueën.

Aan­ge­zien ons in­ko­men be­stond uit één aca­de­mi­cus­sa­la­ris aan­ge­vuld met de in­kom­sten uit twee bij­baan­tjes als cock­tail­be­rei­ders maar mi­nus Ro­sies col­le­ge­geld, moesten we en­ke­le con­ces­sies doen en vol­deed ons ap­par­te­ment aan geen van de voor­af ge­stel­de ei­sen. We had­den de lo­ca­tie Wil­li­ams­burg zwaar la­ten mee­we­gen om­dat onze vrien­den Is­aac en Judy Es­ler daar woon­den en deze buurt had­den aan­ge­ra­den. Er was geen lo­gi­sche re­den om aan te ne­men dat een (toen) veer­tig­ja­ri­ge pro­fes­sor in ge­ne­ti­ca en een der­tig­ja­ri­ge ge­nees­kun­de­stu­dent zich thuis zou­den voe­len in de­zelf­de buurt als een vieren­vijf­tig­ja­ri­ge psy­chi­a­ter en een twee­ën­vijf­tig­ja­ri­ge pot­ten­bak­ster die hun wo­ning had­den ge­kocht voor­dat de prij­zen wa­ren ge­ste­gen. De huur was hoog en het ap­par­te­ment had een aan­tal ge­bre­ken die de be­heer­der niet be­reid was te re­pa­re­ren. Mo­men­teel kon de air­con­di­ti­o­ning niet op te­gen de bui­ten­tem­pe­ra­tuur van vier­en­der­tig gra­den Cel­si­us, wat bin­nen de ver­wach­te waar­den viel voor eind juni in Brooklyn.

Het la­ge­re aan­tal ka­mers en het feit dat ik nu was ge­trouwd, be­te­ken­de dat ik moest sa­men­le­ven met een an­der per­soon in een be­perk­te­re ruim­te dan ooit te­vo­ren. Ro­sies fy­sie­ke na­bij­heid was een zeer po­si­tie­ve uit­komst van het Echt­ge­no­te Pro­ject, maar tien maan­den en tien da­gen na onze brui­loft moest ik nog steeds wen­nen aan het feit dat ik nu deel uit­maak­te van een echt­paar. Soms ver­bleef ik lan­ger in de bad­ka­mer dan strikt nood­za­ke­lijk was.

Ik ve­ri­fi­eer­de de da­tum op mijn te­le­foon: het was echt vrij­dag 21 juni. Dit was be­ter dan de mo­ge­lijk­heid dat mijn denk­ver­mo­gen was aan­ge­tast, waar­door ik niet meer wist wel­ke dag het was. Maar het be­ves­tig­de een over­tre­ding van het alcoholprotocol.

^{Fragment Het Rosie Effect - Graeme Simsion
© 2014 Luitingh-Sijthoff}