Es­ca­pe

VERGEET JE PROBLEMEN! GA VOOR AVONTUUR! ONTSNAP NAAR ESCAPE!

Cody had de slo­gan al hon­derd keer ge­le­zen. Maar toch voel­de hij elke keer weer een golf van op­win­ding. ESCAPE was niet zo­maar een at­trac­tie­park. Het was een event. Een hap­pe­ning. Het be­loof­de kin­de­ren al­les wat ze maar wil­den, en meer.

Wil je kun­nen to­ve­ren in hy­per­mo­der­ne vir­tu­al reality?

Zo ge­re­geld.

Vlie­gen tus­sen dra­ken en di­no­sau­rus­sen met een ech­te deltavlieger?

Geen pro­bleem.

Zo veel junk­food eten als je maar wilt en op­blij­ven tot vier uur ’s nachts?

Ga je gang.

ESCAPE zorg­de er­voor dat al je dro­men uit­kwa­men. Zo­dra je door de poor­ten van het park stap­te, kon je al­les krij­gen wat je maar wil­de, wan­neer je maar wilde.

En het bes­te van alles?

Ver­bo­den. Voor. Volwassenen.

Cody had er al­les voor over om er­naar­toe te gaan. Hij was er­door ge­ob­se­deerd. Hij had elk ar­ti­kel ge­le­zen, op elk on­li­ne be­richt ge­re­a­geerd en elk kijk­je ach­ter de scher­men be­ke­ken. Maar diep van bin­nen wist hij dat hij geen kans maakte.

ESCAPE was niet voor kin­de­ren zo­als hij.

Hij was niet be­roemd genoeg.

Er wa­ren maar hon­derd kaart­jes be­schik­baar voor de zeer ex­clu­sie­ve ope­nings­week en die wer­den met veel bom­ba­rie één voor één weggegeven.

De eer­ste paar maan­den zag Cody elk kaartje naar een be­ken­de gaan. Geen be­ken­den van school. Nee, kin­de­ren die hij ken­de om­dat ze be­roemd wa­ren. Be­roemd als pop­ster, so­ci­al­m­e­dia-sen­sa­tie, ac­teur, kind van een za­ken­mag­naat. Hij moest toe­kij­ken hoe ESCAPE hen een voor een in hun nieuws­feed be­kend­maak­te. De ge­luk­ki­gen schep­ten er zo­ge­naamd be­schei­den over op dat zij wa­ren uit­ge­ko­zen. ‘De kans van mijn le­ven,’ noem­den ze het. Ja, al­leen kre­gen zij zul­ke kan­sen dagelijks.

Toch had Cody de be­rich­ten ge­li­ket. Ge­woon voor de zekerheid.

En een maand ge­le­den was de web­si­te veranderd.

Er was een in­schrijf­for­mu­lier verschenen.

Met een nieu­we be­lof­te er­bij: de laat­ste der­tig ge­luk­ki­gen zou­den geen celebrity’s zijn. Ze zou­den door mid­del van een lo­ting wor­den gekozen.

Ie­der­een kon mee­doen en maak­te een kans.

Cody scheef zich in. Na­tuur­lijk schreef hij zich in. Hij klik­te op ‘ver­zen­den’ zon­der de klei­ne let­ter­tjes zelfs maar te lezen.

Hij had er al­les voor over om uit dit suf­fe dorp weg te ko­men. Hij had wel een paar vrien­den, maar hij voel­de zich hier nog steeds ge­van­gen. Hij wist dat Lau­ra en Pa­trick niet zul­ke gro­te dro­men had­den als hij, dat zij er niet da­ge­lijks over mij­mer­den om hun ei­gen ra­zend po­pu­lai­re pret­park te bou­wen en de we­reld rond te rei­zen om nieu­we at­trac­ties uit te proberen.

Zij wa­ren hier gelukkig.

Hij niet.

Dus keek Cody de vol­gen­de zes­en­twin­tig da­gen toe hoe ge­wo­ne kin­de­ren zo­als hij als win­naar wer­den ingeloot.

Zes­en­twin­tig kan­sen minder.

Elke keer voel­de het als­of de mu­ren iets dich­ter op hem af­kwa­men. Elke keer voel­de het als­of zijn kans op ESCAPE – zo­wel het at­trac­tie­park als het ont­snap­pen aan dit dorp – hem iets meer door de vin­gers glipte.

Had hij maar ge­we­ten dat hij bin­nen­kort he­le­maal niet meer be­zig zou zijn met ont­snap­pen aan zijn saaie leventje.

In plaats daar­van moest hij pro­be­ren te ont­snap­pen aan de dood.

^{Fragment Escape - K.R. Alexander
© 2023 Kluitman}